قوله : او تغير عادتها فى ادبها معه قولا : ضمير فاعلى در [ تغيّر ] و ضميرهاى مجرورى در [ عادتها ] و [ ادبها ] به زوجه راجع بوده و ضمير در [ معه ] به زوج عود مىكند و نصب كلمه [ قولا ] از باب تميز است . قوله : كان تجيبه بكلام خشن : ضمير فاعلى در [ يجيبه ] به زوجه و ضمير مفعولى به زوج راجعست . قوله : بعد ان كان بلين : ضمير مستتر در [ كان ] به [ جواب ] راجع بوده و مقصود از [ بلين ] بكلام لين مىباشد . قوله : او غير مقبلة بوجهها : ضمير مؤنث در [ بوجهها ] به زوجه راجع است و مقصود از [ غير مقبلة بوجهها ] اينست كه در وقت تكلم رويش را به طرف شوهر نكند . قوله : كان يجد اعراضا : ضمير در [ يجد ] بزوج راجعست . قوله : طلاقة : گشاده‌روئى را گويند . متن : وعظها أولا بلا هجر ، و لا ضرب فلعلها تبدي عذرا و تتوب عما جرى منها من غير عذر . و الوعظ كأن يقول : اتقي اللَّه في الحق الواجب لي عليك ، و احذري العقوبة ، و يبين لها ما يترتب على ذلك من عذاب اللَّه تعالى في الآخرة و سقوط النفقة ، و القسم في الدنيا . شرح فارسى : مرحوم شارح در ذيل [ وعظها ] مىفرماين : اوّل مرتبه امر بمعروف وقتى از منكر مرد در مورد نشوز زن به اين استكه وى را موعظه كرده بدون اينكه از او دورى گزيده يا وى را بزند و موعظه و عدم مبادرت به اعتزال و ضرب به اين منظور است